غروبی خو آخرین سوسو بزه
کی همه روز موسون شو فرسه
کی امی کوچه هون غم فیگیره
هنده امی چشمون خو برسه
آدمون خو روزان شبا کونن
شو خوشن كه خواب زندگی دینن
ندونن یکته پیله زندون مین
زندگی ادای هی در آبنن
ایشون لب یته خنده مو ندیم
خوشون بغض مین گیر بودن
همه چی خو دست جی کشه درن
کسان اسیر و زنجیر بودن
امی زندگی چی دلگیر بودن....
گوته بوم: غروب بشو شو فرسه
مو هی راست جاده جی شودبوم
جعده تاریک بو می چشم هیچ جا ندی
بداري محله موجي شو دبوم
یکته ماشین بگذشت باد موسون
خو پیلاقای سر برده دبو
بگنس بومب موسون صدا بگود
یته لاکو او مین مرده دبو
بی شرف گاز بگیت فرار بگود
خواسي فرياد بزنم مو اي امون
که او قاتیله بگیرین در نشون
همه خو خونه مین بخوته بون
برسم لاکو سر جور چی بدیم
خو سیاه چادور مین بمرده بو
«شب سیاه مو تی چراغ سو بمیرم»
چوب خو حماقت بخورده بو
نکتا ای خون می گردن دکفه
می خیال بومه كه اينه وابدم
شودبوم هنده نشو وگردسم
چادر همره این سر ودم
نکتا نگوده کار بگیرن
می واسی دومارته پاپوش چاکونن
کوه جی شال صدا همه دبو
برسن اره اینه پاره کونن
بوتم هره خوسنم لاکوی ور
كه صوباين سر يه كاري بكونم
اما ده اي بي صاحاب ويريشته بو
ده ايسه چي خاكي مي سر دكونم
مو كي اي عمره خودا جي هگيتم
لاكون دست يته دس مو وانسيم
آخي ده چي فرصتي بياه تر ازاين
شو سياه و گو سياه هينه خواسم
بكتم لاكوي سر ناله نگود
مرده آدم آبرر ناله كونه؟
معذرت خوام آدم كير ويريسه
رحم به حال عمه و خاله كونه؟
شو سياه و گو سياه مي ديل سياه
چاله جي مو دكتم ميون چاه
كاش مرم خونه مين بخوته بوم
كي نبم اسير پنجه گناه
او شب جي ايته روز خوش نرم
هچي همه روزان شبا كونم
بداري يكته پيله زندون مين
مردن اداي هي در آبنم...
دي 84
